ช่วงนี้อัพบ่อยนะครับ
ไม่ได้แปลว่าว่างขึ้น
แต่เพราะขี้เกียจทำงานมากขึ้น
ก็ไม่ได้ถึงกับอู้งานอะไรหรอกนะครับ
จนถึงเมื่อครู่ผมก็ยังนั่งทำงานอยู่เลย
แต่ช่วงนี้เหมือนผมรู้สึกเหนื่อยหน่าย
เบื่อกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่
เวลาคิดโปรเจ็คท์หนังสือใหม่ๆขึ้นมาที
มันก็เลิศหรูอลังการ
แต่ก็แค่ในความคิด
เอาเข้าจริงพอลงมือทำ
ผมมักเกิดหมดแรงบันดาลใจไปดื้อๆ
นี่แรงบันดาลใจของผมมันหายไปไหนหมดแล้วครับเนี่ย
ตอนนี้จุดมุ่งหมายในการทำงานของผมคือเงินรึเปล่า
นี่ผมกำลังเอาวัตถุมากดดันให้ตัวเองทำงานรึเปล่า
ผมเคยสร้างสรรค์ผลงานเพื่อให้คนมาชื่นชม
เคยทำสิ่งต่างๆเพื่อโชว์ว่าตัวเองทำได้
แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปรึเปล่า
แค่อ่านBlogตอนเก่าๆสมัยก่อนๆ
วิธีการเขียนก็ต่างจากตอนนี้จัง
หรือแม้แต่หยิบเพลงเก่าๆที่เคยแต่งไว้
ให้เพื่อนๆที่กำลังอินเลิฟหรืออกหัก
ก็รู้สึกมีชีวิตชีวามากกว่าเพลงที่แต่งช่วงนี้
ให้กลับไปทำอย่างเดิมก็เหมือนลืมไปแล้วว่าทำยังไง
ตอนเขียนหนังสือเล่มแรกผมเคยทำยังไงนะ
แอนนาแอนด์เดอะเน็ท
ผมทุ่มเทไอเดีย มุก กลวิธี
เรียบเรียงทุกอย่างเข้าด้วยกันโดยใช้เวลาแค่ไม่นาน
ภูมิใจกับมันอย่างที่สุด
แม้ตัวหนังสือเมื่อวางขายแล้วจะไปได้ไม่ไกลนัก
ด้วยเหตุผลใดก็ตาม
แต่ก็ยังคงเป็นงานที่ผมภูมิใจที่สุด
ยิ่งกว่าเรื่องหลังๆที่ดังกว่ามาก
คอลัมน์ย่อยๆที่เขียนลงในABC
ซึ่งเมื่อเป็นงานเขียนของ A Book
ผมเองก็ตั้งใจกับมันเต็มที่
พอลองเอามาอ่านดูอีกทีแล้ว
ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่โอเค
ยิ่งเทียบกับงานเก่าๆในBlogที่เคยเขียน
ผมก็รู้สึกถึงความจืดชืดของทั้งภาษาและลีลา
ผมเคยมั่นใจกับสิ่งที่ทำมาก
ตอนนี้ความมั่นใจหายไปพร้อมแรงบันดาลใจ
งานของผมจึงล่าช้าสุดขีด
รู้สึกเหมือนยิ่งทำ ยิ่งตั้งใจ มันก็ยิ่งว่างเปล่า
ผมขอสารภาพเลยนะครับ
หลายวันมานี้เปิดwordค้างไว้แล้วไม่ได้เขียนอะไรเลย
จับดินสอจะวาดภาพ แต่ก็ทำได้แค่ลากเส้นเรื่อยเปื่อย
มันคงตันจริงๆนะครับเนี่ย
ผมคงต้องพยายามหาสิ่งใหม่ๆเข้าตัวให้มากกว่านี้
อารมณ์แบบนี้คงเป็นอยู่ไม่นาน
แล้วผมจะรีบหายครับ
อย่าเพิ่งเบื่อกับการรอดูงานของผมนะ
