2008/Apr/30

ช่วงนี้อัพบ่อยนะครับ
ไม่ได้แปลว่าว่างขึ้น
แต่เพราะขี้เกียจทำงานมากขึ้น

ก็ไม่ได้ถึงกับอู้งานอะไรหรอกนะครับ
จนถึงเมื่อครู่ผมก็ยังนั่งทำงานอยู่เลย
แต่ช่วงนี้เหมือนผมรู้สึกเหนื่อยหน่าย
เบื่อกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่
เวลาคิดโปรเจ็คท์หนังสือใหม่ๆขึ้นมาที
มันก็เลิศหรูอลังการ
แต่ก็แค่ในความคิด
เอาเข้าจริงพอลงมือทำ
ผมมักเกิดหมดแรงบันดาลใจไปดื้อๆ

นี่แรงบันดาลใจของผมมันหายไปไหนหมดแล้วครับเนี่ย
ตอนนี้จุดมุ่งหมายในการทำงานของผมคือเงินรึเปล่า
นี่ผมกำลังเอาวัตถุมากดดันให้ตัวเองทำงานรึเปล่า
ผมเคยสร้างสรรค์ผลงานเพื่อให้คนมาชื่นชม
เคยทำสิ่งต่างๆเพื่อโชว์ว่าตัวเองทำได้
แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปรึเปล่า

แค่อ่านBlogตอนเก่าๆสมัยก่อนๆ
วิธีการเขียนก็ต่างจากตอนนี้จัง
หรือแม้แต่หยิบเพลงเก่าๆที่เคยแต่งไว้
ให้เพื่อนๆที่กำลังอินเลิฟหรืออกหัก
ก็รู้สึกมีชีวิตชีวามากกว่าเพลงที่แต่งช่วงนี้
ให้กลับไปทำอย่างเดิมก็เหมือนลืมไปแล้วว่าทำยังไง
ตอนเขียนหนังสือเล่มแรกผมเคยทำยังไงนะ

แอนนาแอนด์เดอะเน็ท
ผมทุ่มเทไอเดีย มุก กลวิธี
เรียบเรียงทุกอย่างเข้าด้วยกันโดยใช้เวลาแค่ไม่นาน
ภูมิใจกับมันอย่างที่สุด
แม้ตัวหนังสือเมื่อวางขายแล้วจะไปได้ไม่ไกลนัก
ด้วยเหตุผลใดก็ตาม
แต่ก็ยังคงเป็นงานที่ผมภูมิใจที่สุด
ยิ่งกว่าเรื่องหลังๆที่ดังกว่ามาก

คอลัมน์ย่อยๆที่เขียนลงในABC
ซึ่งเมื่อเป็นงานเขียนของ A Book
ผมเองก็ตั้งใจกับมันเต็มที่
พอลองเอามาอ่านดูอีกทีแล้ว
ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่โอเค
ยิ่งเทียบกับงานเก่าๆในBlogที่เคยเขียน
ผมก็รู้สึกถึงความจืดชืดของทั้งภาษาและลีลา

ผมเคยมั่นใจกับสิ่งที่ทำมาก
ตอนนี้ความมั่นใจหายไปพร้อมแรงบันดาลใจ
งานของผมจึงล่าช้าสุดขีด
รู้สึกเหมือนยิ่งทำ ยิ่งตั้งใจ มันก็ยิ่งว่างเปล่า
ผมขอสารภาพเลยนะครับ
หลายวันมานี้เปิดwordค้างไว้แล้วไม่ได้เขียนอะไรเลย
จับดินสอจะวาดภาพ แต่ก็ทำได้แค่ลากเส้นเรื่อยเปื่อย

มันคงตันจริงๆนะครับเนี่ย
ผมคงต้องพยายามหาสิ่งใหม่ๆเข้าตัวให้มากกว่านี้
อารมณ์แบบนี้คงเป็นอยู่ไม่นาน

แล้วผมจะรีบหายครับ
อย่าเพิ่งเบื่อกับการรอดูงานของผมนะ

2008/Apr/29

คาสบา จิตรกรชราเขียนไว้เมื่อศตวรรษที่ 19
ว่าความทรงจำคือจักรวาลอีกแห่งหนึ่ง
ที่อยู่ในหัวใจ

จักรวาลนั้นจะหายไปที่ไหนสักแห่ง
พร้อมกับคนผู้นั้นเมื่อเขาตาย

ผมอ่านเจอประโยคนี้
ใน กาแล็คซี่เอ็กซ์เพรส 999
การ์ตูนวิทยาศาสตร์ปรัชญาชั้นเลิศ
ของนักเขียนชั้นครูอย่าง มัทสึโมโตะ เรจิ

ความรักคือความทรงจำประเภทหนึ่ง
เป็นความทรงจำที่มีกลิ่นหอมหวาน
เป็นจักรวาลที่แสนสุข
แม้บางครั้งจักรวาลนั้นอาจสั่นสะเทือน
เมื่อความรักพังทลาย
แต่ที่สุดแล้วมันไม่เคยหายไปไหน
ยังคงอยู่ เฉกเช่นเดียวกับความทรงจำ
แม้จะถูกลืมเลือนไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยหายไป

คาสบายังกล่าวต่อไปอีกว่า
อย่าว่าแต่จะแตะต้อง
แม้แค่มองก็ไม่มีใครสามารถทำได้

เพราะมันเป็นจักรวาลของคนผู้นั้น
เพียงผู้เดียว

2008/Apr/25

เราเจอกันอีกแล้วนะครับ
ผมว่าเราต้องมีอะไรคล้ายๆกันแน่ๆ

ผมจำได้คุณได้
บนรถไฟฟ้า
ตอนที่ผมกำลังหายใจเงียบๆพลางมองโลกวิ่งผ่านไป
คุณก็อยู่ที่นั่นด้วย
ในร้านอาหารที่ผมทานเมื่อสองวันก่อน
บนโต๊ะมีเพียงจานของผม
เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไม่มีใคร
คนมากมายนั่งอยู่ในร้าน
แต่เราไม่รู้จักกัน
ในโรงหนังวันนั้น
ช่วงเวลาที่เงียบเหงาที่สุดในโรงหนัง
คนบนจอกำลังจำลองชีวิตมากมายให้ได้ชม
ผมนั่งมองเพดาน นึกภาพตัวเองวิ่งอยู่ในโลกที่ตีลังกากลับหัว
คุณนั่งอยู่ถัดจากผมไปไม่กี่แถว
ผมจำคุณได้
ตรงริมถนนไม่กี่วันที่ผ่านมา
ย่างเท้าของผมเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจ
เพราะผมไม่ต้องนับจังหวะเท้าของใคร
นึกถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านมา
คุณอาจไม่ทันสังเกตว่าเดินสวนกับผมไป
แต่ผมจำคุณได้ดี

เราเจอกันบ่อยนะครับ
คุณเองก็ชอบอยู่คนเดียว
เราคงมีอะไรคล้ายๆกัน
เราหายใจในโลกแบบเดียวกัน
ผมรู้สึกว่าเราอยู่ใกล้กันเหลือเกิน

แต่ทำไมเราไม่เคย
ไม่เคยได้พบกันเลย



Re-Peat Again
View full profile