100% ของคนที่เคยทำผิด
จะทำผิดซ้ำสอง
หากสังคมอภัยให้ง่ายดายนัก
ผมเองเป็นหนึ่งในคนที่เคยทำผิดซ้ำราวๆ487รอบ
เนื่องจากสังคมที่ผมไปผิดด้วยอภัยให้เร็วเกินไป
ผมจึงพอจะเข้าใจในจุดนั้นดี
เร็วๆนี้มีข่าวคราวงี่เง่า
เกี่ยวกับวงการออกแบบและการสร้างสรรค์ของประเทศเรา
เรื่องแรกเป็นงานสร้างสรรค์ระดับมัธยม
ซึ่งปรากฎว่างานที่ได้รับรางวัลสูสุด
เป็นงานที่ลอกชาวต่างชาติมาแบบโง่ๆ
มางานที่สอง หนักเข้าไปใหญ่
คราวนี้เป็นงานระดับมหาวิทยาลัย
เช่นเคย
รางวัลสูงสุดและรางวัลที่สามเป็นผลงานของคน เอ่อ เดียวกัน
และเช่นเคย ลอกงานต่างชาติมาอย่างโง่ๆอีกแล้ว
รายละเอียดของทั้งสองเรื่องหาอ่านได้ตามเว็บข่าวและพันทิพย์นะครับ
บ้านเมืองเรามีวัฒนธรรมการอลุ้มอล่วยกันอย่างน่าประหลาดใจ
ดูเหมือนทุกคนจะเป็นคนดีและพร้อมที่จะให้อภัยคนอื่นเสมอ
ทั้งๆที่ทุกคนก็พร้อมที่จะจับผิดและซ้ำเติมผู้แพ้เช่นกัน
ทันทีที่มีใครได้ดี ทุกคนจะพยายามหาเรื่องจับผิด
แต่ถ้ามีใครทำผิดจริง
ก็จะมีคนดีตามมาโอ๋
เรียกร้องให้สังคมให้อภัย
คงคิดว่านั่นทำให้ตัวเองดูดีขึ้นมามาก
ผมเป็นคนหนึ่งที่เกลียดการอลุ้มอล่วยแบบนี้มาก
และยิ่งเกลียดคนที่พยายามทำตัวรักสงบแสนดี
หลายครั้งที่เวลามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น
เมื่อผู้ผิดรับผิดถูกประณาม หรือถูกถอดถอนสิทธิ์บางอย่างไปแล้ว
ทุกคนก็ดูพร้อมที่จะให้อภัย
พร้อมที่จะอ้าแขนรับเขากลับไปทันที
ด้วยคำสวยๆว่า
ให้โอกาส
ครับ เราเป็นสังคมแห่งการให้โอกาส
ผมไม่ได้ต้องการให้ถึงกับฆ่าฟันคนผิดให้ย่อยยับ
แต่อย่างน้อยก็อย่าให้โอกาสใครเร็วเกินไปนัก
ยิ่งหากยังไม่เห็นถึงความสำนึกด้วยแล้ว
ยิ่งไม่ควรได้รับโอกาส
หากเราเปิดโอกาสครั้งใหม่ให้ทันที
คนเราก็พร้อมจะทำผิดซ้ำสอง
เพราะแม้โทษนั้นอาจจะเจ็บ
แต่มันก็มาเร็วไปเร็วเหลือเกิน
ครั้งหนึ่งผมเคยขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน
แล้วพบว่ามีชายสูงอายุคนหนึ่งแซงคิว
ผมก็ร้องทักแล้วแต่ชายคนนั้นไม่ฟัง
ผมจึงเริ่มต้นด่า
คือไม่ได้ใช้คำไม่สุภาพนะครับ
ก็พูดประมาณอายุป่านนี้แล้ว เข้าแถวไม่เป็นเหรอครับ
บังเอิญขึ้นขบวนเดียวกันด้วย
ผมก็ยืนพูดอยู่ใกล้ๆไปตลอด
ก็ไม่เห็นเค้าตอบอะไร
หลายคนก็มองผมแบบ
เออ เด็กสมัยนี้มันไม่เกรงใจผู้หลักผู้ใหญ่
เออ ครับ ผมไม่เกรงใจว่ะ
ผมไม่เกรงใจผู้ใหญ่ควายๆที่ไหนทั้งนั้น
คุณมีสิทธิ์ในสังคมเท่ากับผม
อีกครั้งหนึ่ง
ผมโทรศัพท์ไปฉะผู้ชายคนหนึ่งที่ล่วงเกินผม
กลางงานศพของพ่อเขา
อันที่จริงผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ในงานศพคุณพ่อ
แต่ถึงรู้ผมก็ไม่เกรงใจ
เพราะเขาได้ล่วงเกินในสิ่งที่ผมรับไม่ได้
เขาไม่ใช่เพื่อนผม
ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว
และในเมื่อกล้าที่จะพูดอย่างนั้น
เขาก็สมควรกล้าที่จะรับในสิ่งที่ผมจะตอบกลับไป
ไม่ว่าจะในงานศพบิดาคุณหรือบิดาใคร
ไม่มีคำแก้ตัวว่าคุณแค่พูดเล่นๆ
ในเมื่อสิ่งที่คุณพูดมันลบหลู่ผมให้คนอื่นฟัง
ผลของมันได้เกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ได้เป็นแค่เรื่องสมมติ
ผมแค่ปกป้องสิทธิของตัวเอง
ตลกดีครับ
จากเหตุการณ์ข้างบน
เพื่อนคนหนึ่งที่เป็นคนคาบเรื่องมาบอก
กลับโกรธที่ผมไปพูดจารุนแรงกับเพื่อนของเค้าคนนั้น
ตลกที่สุดท้ายผมถูกหลายคนมองว่าเป็นผู้ผิด
ที่โทรไปรุนแรงใส่คนที่หมิ่นเกียรติผม
ทั้งที่ผมก็พูดอย่างสุภาพทุกครั้ง
ผมเลือกที่จะโทรไปนั่นผมก็ให้เกียรติมากพอแล้ว
อันที่จริงแล้วผมควรจะไปหาด้วยซ้ำ
ตลกที่ยังไงคนกลุ่มหนึ่งก็ปักใจว่าผมเป็นพวกหัวรุนแรง
ยังไงผมก็ผิด
ไอ้คนที่เป็นต้นเรื่องนั้น no guilty
ตลกมากครับ
และผมก็ไม่สนใจความคิดพวกนั้นด้วย
ก็เหมือนกับการลอกผลงานครับ
ความผิดทุกประเภทคือความผิด
ต้องรับผลของมัน
ต้องชดใช้
เมื่อคิดที่จะทำอะไรแล้ว
ต้องยอมรับในการกระทำนั้นให้ได้
ส่วนแค่ไหนจะสาสม
นั่นเป็นปัญหาของผู้กระทำผิด
ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะมาสะเอือกครับ
ใช่ครับ ผมหัวรุนแรง
อย่ามาใจดีกับคนผิดให้ผมเห็นนะครับ
บอกตรงๆว่าจะอ้วก
ยาวหน่อยนะครับวันนี้
กำลังได้ที่เลย ฮ่าๆ