ทุกครั้งที่กระดาษแผ่นสุดท้ายในปฏิทิน
ขีดฆ่ากาทับตัวเลขมาจนถึงท้ายตาราง

ในสามร้อยหกสิบห้าวันกว่าๆ ซึ่งบางครั้งก็กว่าไปอีกวัน
มีเหตุการณ์เกิดขึ้นได้มากมายจนไม่อาจจดจำได้หมด
เนื่องจากมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฮาร์ดดิสก์ต่ำ
อันที่จริงก็สูงที่สุดในหมู่สัตว์โลกแล้ว
แต่ก็ยังไม่สูงพอจะจดจำรายละเอียดปลกย่อยไปได้ทั้งสิ้น
เราจึงมักเลือกจดจำแต่สิ่งที่ฝังใจ
ซึ่งน่ากลัวว่าเรื่องเลวร้ายมักกรีดลงไปในใจได้ลึกกว่าความสุข

เมื่อวินาทีสุดท้ายผ่านไปแล้ว
แม้เวลาจะเป็นเพียงนามธรรม
เออ รู้สึกประโยคข้างบนฉลาดมาก ขอเบิลอีกที
แม้เวลาจะเป็นเพียงนามธรรม
แต่ก็มีประโยชน์อย่างยิ่งในการใช้เป็นถังขยะ
เก็บความทรงจำเก่าๆที่ปวดร้าว
ขูดมันออกไปให้เหมือนขี้ไคล
ปั้นเป็นก้อนแล้วโยนทิ้งไป
โยนร่องรอยอดีตที่ทำให้เราต้องเสียน้ำตาออกไปให้หมด
เก็บไว้แค่เปลือกของความทรงจำ
ซึ่งจะเหลือเพียงเรื่องราวย้ำเตือนให้เรารู้ว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง
แต่ไม่รู้สึกอะไรกับมันอีกแล้ว

จะสิ้นปีแล้วนะครับ
มาขูดความทรงจำออกไปกันบ้างดีกว่า

คิดถึงนะครับเนี่ย
คิดถึงจังเลย

ผมเชื่อว่าความคิดนั้น
นับเป็นนามธรรมที่จับต้องได้ยากที่สุด
ในบรรดานามธรรมตูดหมึกทั้งปวง
เป็นหนึ่งในสิ่งที่หลักลอยและว่างเปล่าที่สุด
แต่ไอ้สิ่งที่จับต้องไม่ได้ทั้งหลายนี่แหละครับ
ที่ทำให้โลกของเราน่าอยู่

อะไรบ้างที่จับต้องไม่ได้
นมกับตูดนี่ก็ใช่นะครับ
จับต้องไม่ได้นะ
ทำให้โลกของเราน่าอยู่มากขึ้นด้วย
แต่มันไม่ใช่นามธรรม
ไปไกลๆ เลย
หลายสิ่งที่เป็นนามธรรม
มักอาศัยอยู่ในอารมณ์
ทั้งความสุข ความเหงา
ความเศร้า ความทรงจำ
มันจึงขึ้นลงแปรผัน
ตามรอบการโคจรของชีวิต
แม้จะเป็นนามธรรม
แต่ก็สัมผัสได้ง่าย
รู้สึกได้รวดเร็ว

แต่ไอ้ความคิดเนี่ย
มันไม่ยึดติดกับสิ่งใด
พุ่งไปเรื่อยๆ
เหมือนลูกศรที่ไม่มีเป้าหมาย
จะไปตกลงที่ไหนก็ได้
แล้วมันจะไปตกถึงที่หมายรึเปล่าก็ไม่รู้

รู้มั้ยครับ
มีหลายครั้งที่ผมคิดนะ
แต่ไปไม่ถึง
เราไม่เคยลืมวันเวลาดีๆ
แม้จะไม่ได้แวะเวียนมา
แต่ก็ใช่ว่าสิ่งที่เป็นอดีตจะล้างจางไป
เพียงแค่เมื่อนึกขึ้นมาได้
เมื่อคิดขึ้นมาครั้งใด
ความคิดนั้นเพียงล่องลอยอยู่ในอากาศ
แล้วไปหล่นลงที่ไหนก็ไม่รู้
เหลือแต่ความเหงาบางๆ ที่พอให้ได้กลิ่นเท่านั้น

แต่คราวนี้ผมพยายามอย่างยิ่ง
ที่จะส่งไปให้ถึงมือผู้ที่อยู่ในความคิด
คิดถึงนะครับ
เพื่อนๆ น้องๆ พี่ๆ ทุกคน
เราไม่เจอกันมานานแค่ไหนแล้วนี่
พวกคุณอยู่ในความคิดของผมเสมอนะครับ

เป็นไงครับ
ความคิดของผม
ไปถึงแล้วรึยังครับ

ไม่ได้กลับมาซะนานเลยนะครับ
อันนี้คิดถึงจริงๆ ไม่ได้ตอแหลนะครับเนี่ย

หลังจากนั้น
หลังจากปี2551ผ่านพ้นไป
หลังจากปี 2552 ก้าวมาถึง

หลังจากนั้น
จะเกิดอะไรขึ้นกับประเทศไทย
จะเกิดอะไรขึ้นกับรัฐบาลชุดใหม่ที่ก็ไม่ได้มาโดยการเลือกตั้งเช่นกัน
จะเกิดอะไรขึ้นกับนายกคนใหม่ ที่ก็ไม่ได้มาโดยการเลือกตั้งเช่นคนก่อน
จะเกิดอะไรขึ้นกับผู้ก่อการร้ายยึดสนามบิน
ที่อ้างว่ามาตามเสียงเรียกร้องของประชาชน แต่ก็เปล่า
จะเกิดอะไรขึ้นกับรูปแบบการปกครอง
จะเกิดอะไรขึ้นกับเศรษฐกิจที่พังทลาย
จะเกิดอะไรขึ้นกับประชาชนที่มองออกไปเห็นถึงแค่ถนนหน้าบ้าน
จะเกิดอะไรขึ้นกับประเทศที่ต้องการอะไรก็ยึดสนามบินเอาก็ได้
จะเกิดอะไรขึ้นกับกระบวนการยุติธรรม
จะเกิดอะไรขึ้นกับสามังหวัดชายแดนภาคใต้ที่ยังคง อยู่
จะเกิดอะไรขึ้นกับชาวบ้านตาดำๆ ที่รอคอยความหวังจากคนอื่น
จะเกิดอะไรขึ้นกับคนอื่น ที่ไม่เคยมีความหวังให้ใครนอกจากตัวเอง
จะเกิดอะไรขึ้นกับคนไทยที่มีชาวบ้านตาดำๆมากกว่าปัญญาชนเป็นหมื่นเท่า
จะเกิดอะไรขึ้นกับประเทศไทย

หลังจากนั้น
จะเกิดอะไรขึ้นกับโลก
จะเกิดอะไรขึ้นกับสภาวะเศรษฐกิจโลกที่ถดถอย
จะเกิดอะไรขึ้นกับเหล่าผู้นำโลกในยุคที่ยากลำบาก
จะเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งแวดล้อมที่รณรงค์ให้พิทักษ์กันนักหนา
จะเกิดอะไรขึ้นกับนายทุนที่กำลังลำบากและกระหายเงิน
เงินที่ได้มาจากการทำลายสิ่งแวดล้อม
จะเกิดอะไรขึ้นกับคนดี ที่ดีแต่เรียกร้อง
จะเกิดอะไรขึ้นกับคนดี ที่พยายามทำแล้วแต่แรงมีน้อยเหลือเกิน
จะเกิดอะไรขึ้นกับชั้นบรรยากาศซึ่งเบาบางกว่าแรงคนดีที่เหลืออยู่
จะเกิดอะไรขึ้นกับทรัพยากรที่เบาบางกว่าชั้นบรรยากาศ
จะเกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์ ซึ่งมากขึ้นทุกที
จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ซึ่งมนุษย์เห็นแก่มันมากกว่าสิ่งใด
จะเกิดอะไรขึ้นกับโลก

หลังจากนั้น
จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรา
จะเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งที่เราตั้งใจและมุ่งหวัง
จะเกิดอะไรขึ้นกับความเปลี่ยนแปลงที่คาดว่าจะมาถึง
จะเกิดอะไรขึ้นกับโอกาสใหม่ๆ
จะเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งที่เสียไป
จะเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ต่อคนรอบกาย
จะเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ต่อคนที่อยู่ห่างไกล
จะเกิดอะไรขึ้นกับความฝันที่รอมาแสนนานแต่ยังไม่ได้ลงมือ
จะเกิดอะไรขึ้นกับเส้นทางที่วนเวียนอยู่ แต่ยังไม่เห็นทางออก
จะเกิดอะไรขึ้นกับวันต่อไป
จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรา

หลังจากนั้น
ก็คงเหมือนที่ผ่านมา