"รักเรามากเท่าไหน"

ช่างเป็นคำถามที่ยากจะหาคำตอบสิ้นดี
รักมากแค่ไหน อะไรล่ะที่จะวัดได้

ชั่วชีวิตอันแสนสั้นของผมได้ยินคำนี้จากปากใครต่อใครมาหลายคนแล้ว ฮั่นแน่ อิจฉาล่ะสิ คือไปแอบฟังคนอื่นพูดกันน่ะ เค้าไม่ได้พูดกับผมหรอก แต่ทุกครั้งที่ผมได้ฟังคำถามนี้ ผมกลับไม่พบคำตอบใดที่เพียงพอจะคะเนค่าความรักได้อย่างเที่ยงตรงเลย

บางทีเราอาจต้องใช้ทฤษฎีของปีทากอรัสเข้าช่วย แต่ไม่ครับ จะปีทากอรัสหรือไทรันโนซอรัสหรืออีกกี่สิบล้านแลคโตบาซิลัสก็ไม่อาจคิดสูตรสมการหาค่าความรักได้

ถ้าเช่นนั้น ถ้อยคำแสนหวานที่หลุดออกมาจากปากของใครต่อใครเพื่อตอบคำถามอันแสนลึกล้ำนี้เล่า ไม่เหมาะสมหรืออย่างไร
ตั้งแต่อดีตกาลมา มีผู้คนมากมายนำค่าความรักไปเปรียบเทียบกับสิ่งต่างๆ ซึ่งผมเห็นว่าไม่อาจเทียบกันได้เลยกับคุณค่าที่แท้จริงในความรัก

รักเธอเท่าฟ้า แฟนคุณแม่เป็นการบินไทยรึไงครับ นี่เป็นประโยคสุดคลาสสิคที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าบุเรงนอง ฟังดูดีนะครับ โบ้ยให้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตไปหากแต่ท้องฟ้านั้นคือห้วงอากาศที่ว่างเปล่า ไม่มีอยู่จริง จับต้องไม่ได้ เป็นเพียงนามธรรมเท่านั้น หากรักเป็นเช่นท้องฟ้า ความรักก็เป็นเพียงคำพูดหลักลอยจับต้องไม่ได้เท่านั้นเอง

รักเท่าภูเขา รักเท่ามหาสมุทร ฟังดูเป็นรูปธรรมมากขึ้น จับต้องได้ ถ้าจะให้หรูต้องภูเขาเอฟเวอเรสต์ มหาสมุทรแปซิฟิก ทว่าจะภูเขาลูกไหนหรือเวิ้งน้ำแห่งใดก็ย่อมต้องมีขอบเขต ถึงวันหนึ่งภูเขาก็ต้องถล่ม ทะเลอาจเหือดแห้งเปรียบไม่ได้กับความรักที่ไร้ขอบเขต ไม่มีวันเหือดหายไป อนึ่ง ผู้ใช้ที่เป็นสุภาพสตรีระวังแฟนคุณเข้าใจผิดว่าไปรักเค้าเท่า จีน มหาสมุทร จะเกิดปากเสียงกันเปล่าๆ

รักตราบสิ้นกาลเวลา รักชั่วนิรันดร์ เน่ามั้ยครับ พบเห็นได้ตามเนื้อเพลงและละครหลังข่าว โดยเฉพาะเพลงละครหลังข่าว ฟังดูไร้ขอบเขต ยาวนานเหลือเกิน การเอาความรักไปผูกไว้กับกาลเวลานั้น ฟังดูมีรูปธรรมมากขึ้น แต่เวลาก็เป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นและกำหนดให้เข็ม 2-3 อันกระดิกไปเพื่อยืนยันการมีอยู่ของมันเท่านั้น ผิดกับความรักซึ่งไม่สามารถสร้างขึ้นได้ แต่แก่ขึ้นเองตามธรรมชาติ และไม่มีสิ่งใดยืนยันการมีตัวตนอยู่ของมันได้อย่างชัดเจนเลย

รักที่สุด ถึงขั้นที่สุดเนี่ย แสดงว่าไม่มีอะไรเหนือกว่าแล้ว ณ เวลานั้นคนฟังคงปลื้มไม่ใช่น้อย เพียงแต่ในช่วงเวลาที่ใครคนหนึ่งพูดคำนี้ออกมา เค้าคนนั้นยังมีอนาคตที่จะได้พบอะไรที่ไม่เคยได้เห็นได้สัมผัสมาก่อนอีกมากมาย ที่สุดในปัจจุบัน อาจตกอันดับได้ในอนาคต ขึ้นอยู่กับว่าเปรียบเทียบกับอะไร คนเรามีโอกาสพบเจอสิ่งใหม่ๆได้ตราบจนสิ้นลมหายใจครับ

รักหมดใจ โอ้โห อันนี้มาแนวถวายตัวเลยครับ ไม่ต้องยึดติดกับอะไรด้วย มันอยู่ที่ใจ ก็เข้าท่าครับ แต่อย่าลืมนะว่า หัวใจก็แค่ก้อนเนื้อเต้นได้ขนาดเท่ากำมือ เล็กกว่าภูเขาหรือจีน มหาสมุทรซะอีก ใครๆเข้าใจว่าความรักเกิดขึ้นบริเวณหัวใจ ทั้งที่ความจริงแล้ว ในเวลาที่เกิดความรักขึ้น หัวใจทำหน้าที่เพียงแค่สูบฉีดเลือดให้แรงขึ้นเท่านั้น หาได้ผลิตสารความรักออกมาไม่

ผมเคยอ่านเจอบทความของนักวิทยาศาสตร์ท่านหนึ่งได้กล่าวเอาไว้ว่า ชั่วขณะที่เกิดความชอบขึ้นนั้น เกิดจากการพบเห็นอะไรที่ถูกใน แล้วสมองก็สร้างสารคัดหลั่งตัวหนึ่งออกมา ชอบมากสร้างมามาก ชอบน้อยสร้างน้อย สารตัวนี้จะค่อยๆหมดไปตามกาลเวลา เมื่อใดที่สารตัวนี้หายไปจนสิ้น เราก็จะหมดความสนใจในสิ่งของนั้นๆ

ถ้าเช่นนั้น หากเราต้องรักใครสักคนให้มากเท่าที่จะมากได้
เราคงต้องเป็นน้ำท่วมสมองตายวันละหลายๆรอบ

ความรักนั้นไม่อาจตีค่าได้
เพราะเพียงแวบแรกที่ได้พบเห็น
วินาทีแรกที่มีความรักเกิดขึ้น
จนถึงเวลาสุดท้ายของชีวิต
ความรักนั้นไม่อาจเหือดหายไป
แต่กลับยิ่งสะสมเพิ่มพูนขึ้นมากมาย

เพียงคำว่ารักคำเดียวก็มีน้ำหนักมากเกินกว่าท้องฟ้าหรือมหาสมุทรแล้วครับ