เรื่องมันเริ่มต้นหลังจากไอ้พีทพูดขึ้นว่า
"กูอยากรู้ว่ะ ว่าพี่ปุ้นทำงานอะไร"
หลังจากนั้น 3 วัน
ไอ้พีทก็หายตัวไป
ทีแรกผมก็ไม่สนใจหรอกว่ามันจะหายหัวไปไหน
ไอ้พีทมันมีเพื่อนหลายกลุ่ม
และบางครั้งก็ชอบหายหน้าหายตาไปเฉยๆ
แต่ตราวนี้มีบางอย่างสะกิดใจผม
ไอ้พีทหายไปหลังจากพยายามสืบเรื่องของพี่ปุ้น
พี่ปุ้น หรือ ข้าวปุ้น หรือศาสดา
เป็นรุ่นพี่ในเว็บบล็อกExteenที่พวกเราเคารพกันมาก
ด้วยบุคลิกจริงใจ ตรงไปตรงมา และน้ำใจมหาศาล
พร้อมจะช่วยเหลือและให้คำปรึกษาคนอื่นได้ทุกเมื่อ
ทำให้รุ่นน้องแทบทุกคนสนิทใจ
และมักไประบายเรื่องราวต่างๆกับพี่ปุ้น
พี่ปุ้นจึงเป็นคนที่รู้เรื่องต่างๆดี
จนมีคำกล่าวที่ว่า
ไม่คำถามใดที่ไร้คำตอบ
ไม่มีเรื่องไหนที่พี่ปุ้นไม่รู้
ทว่าในทางกลับกัน
พวกเรากลับรู้เรื่องของพี่ปุ้นน้อยมาก
ครอบครัว การงาน เพื่อน ชีวิต
แทบไม่มีใครรู้จักตัวจริงของพี่ปุ้นเลย
และยังก็เป็นที่กังขาต่อพวกเราเสมอมา
"ไอ้พีทคงไปรู้อะไรเข้าแน่ๆ"
ทริป หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของผมเอ่ยขึ้น
"เห็นว่าก่อนจะหายตัวไป พีทมันไปคุยอะไรบางอย่างกับแชมป์"
ผมไม่สนใจ และไม่อยากรู้
ไม่คิดว่าการที่ไอ้พีทหายตัวไปจะเกี่ยวอะไรกับพี่ปุ้น
แต่อีกใจนึงก็อดรู้สึกผิดปกติไม่ได้
ผมสลัดเรื่องนี้ออกไปจากหัวไม่ได้
บางคืนถึงกับนอนไม่หลับ
บางทีถ้าได้คุยกับแชมป์
อะไรๆอาจดีขึ้น
สายวันถัดมา ผมบุกไปถึงห้องพักสุดหรูของเว็บมาสเตอร์Exteen
หลังจากกดออดอยู่นานผมตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูดู
มันไม่ได้ล็อก
ภายในห้องว่างเปล่า
ไม่มีร่องรอยการต่อสู้
คอมพิวเตอร์ยังเปิดทิ้งไว้
มาม่าขึ้นอืดยังอยู่ในชาม
ร่องรอยบ่งบอกว่าถูกทิ้งไว้อย่างนี้มากว่า 3 วันแล้ว
ไม่มีแม้แต่เงาของแชมป์
คราวนี้ความรู้สึกของผมรุนแรงขึ้นกว่าเดิมมาก
แชมป์หายไปอีกคนแล้ว
เพราะอะไร
เพราะแชมป์รู้เรื่องของพี่ปุ้นเหรอ
ผมกดโทรศัพท์รัวยิก
พยายามติดต่อพี่ปุ้น
"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก"
ผมเสียวสันหลังวูบ
เดินใจลอยออกมาจากคอนโดของแชมป์
อะไรบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของผม
ความสงสัย
พี่ปุ้นทำงานอะไรกันแน่
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น
เบอร์ที่ไม่คิดว่าจะโทรมา
ต่าย โปรแกรมเมอร์ของExteen
ผมฉุกคิดขึ้นมาได้
ถ้าเป็นข้อมูลคนใน
เรื่องอะไรที่แชมป์รู้ ต่ายก็น่าจะรู้
ผมกดรับสาย
เสียงหอบหายใจ
เสียงสะอื้น
มีบางอย่างผิดปกติ
"ช่วยด้วย เรายังไม่อยาก...."
"ฝุ่บ!!!"
ทุกอย่างเงียบไป
ไม่มีเสียงใดๆลอดเข้ามาอีกเลย
ผมขนลุกเกรียว
ต่ายหายไปแล้ว
โดนเก็บเหมือนพีทกับแชมป์เหรอ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ผมรีบบึ่งไปบ้านทริป
บางทีการได้แชร์ความคิดกับคนอื่น
อาจทำให้มองอะไรได้ขาดกว่า
ห้องของทริปว่างเปล่า
สิ่งที่ผมกลัวเป็นความจริง
ไม่มีร่องรอยใดๆทั้งสิ้น
มีเพียงคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้
ผมนั่งหมดอาลัยตายอยาก
ไม่เหลือใครให้ปรึกษา
เหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กของทริป
เป็นสมุดที่พี่ปุ้นซื้อให้พวกเราคนละเล่ม
ทริปบันทึกทุกเรื่องลงในสมุดเล่มนี้เสมอ
บางที
ถ้าทริปหายตัวไปเพราะรู้อะไรบางอย่าง
เรื่องบางอย่างที่ว่าอาจอยู่ในสมุดเล่มนี้
ใจนึงผมอยากหนีไป
ไม่อยากรับรู้เรื่องนี้อีกแล้ว
ผมกลัวจะหายไปแบบคนอื่น
แต่อีกใจนึงมันตะโกนร่ำร้องเสียงดังว่า
พี่ปุ้นเป็นใครกันแน่
สมุดบันทึกของทริปเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย
ผมเปิดมาจนถึงหน้าสุดท้าย
"คนที่วัยวุฒิพอกันเท่านั้นถึงจะต้านทานได้"
เหมือนแสงสว่างสาดเข้ามาในหัวสมอง
เป็นข้อมูลที่มีค่ายิ่ง
ที่ผ่านมาผมวิ่งหาแต่เพื่อนรุ่นเดียวกัน
ผมลืมไปเลยว่ายังมีคนที่อำนาจพอจะเทียบเคียงพี่ปุ้นได้
เวลาเดินช้าเหลือเกิน
ผมนั่งรออยู่ตรงนี้มานานเท่าไหร่
อาจแค่ชั่วพริบตา
อาจเท่าอสงไขย
แต่ผมเต็มใจที่จะรอ
ผมนัดใครคนหนึ่งไว้
คนที่น่าจะไขข้อข้องใจให้ผมได้
พี่นิวมาถึงในชุดขาวสะอาด
ผมยิ้มอย่างอุ่นใจ
ดูเหมือนพี่นิวจะมีรัศมีบางอย่าง
ทำให้เงามืดของพี่ปุ้นตามมาไม่ถึง
หรืออีกนัยหนึ่ง
รัศมีของพี่นิวอาจมืดกว่าของพี่ปุ้นก็ได้
"น้อยหน่าสามารถไขปริศนาให้เธอได้"
นั่นคือคำตอบของพี่นิว
ก่อนที่คุณเธอจะลอยจากไปเหมือนลมพัด
พี่น้อยหน่า
จะตามหาพี่น้อยหน่าต้องไปที่ร้านโต๊ะไม้
ผมสัมผัสได้ถึงเงาดำๆที่หางตา
เสียงกระโจนที่ตามมาติดๆ
มีอะไรบางอย่างกำลังตามล่าผมอยู่
ร้านโต๊ะไม้อยู่เลยไปอีกแค่ไม่กี่ซอย
ขาหนักอึ้ง
ใกล้จะหมดแรงลงทุกที
ทำไมไม่เรียกแท็กซี่วะกู
ฉับพลันความคิดบางอย่างก็บังเกิดขึ้น
ทำไมพวกพีทถึงหายตัวไป
ทำไมพวกพี่นิวถึงต้านทานอำนาจพี่ปุ้นได้
พี่ปุ้นทำงานอะไรกันแน่
บางทีคำตอบอาจไม่ยากอย่างที่คิด
ผมเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆอย่างรวดเร็ว
เหมือนสายน้ำทะลักจากเชื่อน
หรือว่าพี่ปุ้นจะเป็น
"ฝุ่บ!!!"
ทุกอย่างมืดไปหมด
ร้านโต๊ะไม้อยู่แค่เอื้อม
แต่ผมไปไม่ถึงซะแล้ว
ก่อนที่จะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด
ผมพยายามตั้งสติเรียกชื่อตัวเอง
"แข็งใจไว้อัฐ"
"แข็งใจไว้"
"อย่าไปยอมแพ้มัน"
แสงสว่างเจิดจ้าทำให้แสบตา
ผมยันกายลุกขึ้นในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
ผมเป็นใครกัน
Blogนี้เป็นเรื่องสั้นแนวทดลองครับ
Tribute To พี่ปุ้นผู้ลึกลับ
ศาสดาของไอ้อัฐ
ขอบคุณทุกคนที่ยืมชื่อมา ณ ที่นี่ด้วยครับ
ผมหายไปคนแรกเลย ว้า
ไอ้แพท..
