ก่อนจะมาถึงวันนี้
เมื่อวานเคยผ่านมาแล้วจริงๆหรือเปล่า

ในแต่ละวันที่พวกเราลืมตาตื่นขึ้นมา
ตัึ้งหน้าตั้งตาหายใจหมดให้เวลาหมดไปเรื่อยๆ
ได้ทำและไม่ได้ทำในหลายสรรพ
ได้มองเห็นและมองข้ามในหลายสิ่ง
การใช้ชีวิตเป็นเรื่องเรียบง่ายและยุ่งเหยิงในคราาวเดียวกัน
เหมือนการอิมโพรไวซ์บนเวทีคอนเสิร์ต
ที่แม้บางครั้งอาจหลุดสำเนียงแปลกหู
แต่ก็ยังคงอยู่บนร่องรอย

ทว่าบางคราวเมื่อหันกลับไป
โน้ตตัวสุดท้ายที่แผ่วเสียงลง
กลับว่างเปล่าราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
หลายครั้งที่คนเราได้ละเลยความทรงจำบางอย่าง
ผ่านมานานจนจำไม่ได้
ผ่านไปไกลจนมองไม่เห็น
ทำให้เพื่อนรักที่เคยสนิทกันมาก
กลายเป็นเพื่อนเก่าที่ได้เจอเพียงงานเลี้ยงรุ่น
ทำให้สถานที่เคยคุ้น
กลับเสมือนดินแดนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคย
ทำให้คนที่เคยใกล้ชิด
คนที่เคยรักกัน
หลงเหลือเพียงความทรงจำที่เต็มไปด้วยช่องว่าง
จนบางคราวเราเองก็สงสัยว่า
มันเคยเกิดขึ้นจริงๆเหรอ
หรือเพียงแค่ฝันไป
หรือแค่คิดเอาเอง
อาจมีเราเพียงคนเดียวบนโลกนี้
ที่มีความทรงจำในเรื่องราวเหล่านั้น

อดีตหวานหอมและโหยหาเสมอ
แต่ปัจจุบันไม่ปราณีต่อสิ่งที่ผ่านไปแล้วมากนัก
เวลายังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ
ขณะที่บางสิ่งยังคงอยู่ที่เดิม
แต่อย่างน้อย
ช่องว่างระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
ก็ยังพอมีสัมผัสอบอุ่นของความคิดถึงอยู่บ้าง
ไม่ได้มีแต่ความว่างเปล่าเสมอไป
เพื่อที่วันไหนเราเกิดสงสัย
ว่าเราได้เคยผ่านความทรงจำนั้นมาจริงหรือเปล่า

ความอบอุ่นในหัวใจ
จะเป็นคนตอบเราเอง

Entryนี้
Tribute To คนมีอดีตทุกคนครับ
งานหนังสือแล้ว
น่าเสียดายที่ช่วงหลังมานี้
ผมวุ่นวายอยู่กับเรื่องต่างๆมากเกินไป
เลยไม่มีหนังสือเป็นเล่มออกมาเลย
แต่อย่างน้อยก็ยังมีอะไรมาโปรโมทครับ

ABC Vol.1
รวมผลงานเรื่องสั้นของเหล่านักเขียน A Book
และคอลัมน์สบายอุราไม่เกินสองหน้าจบอีกมากมาย
เล่มนี้ผมไม่ได้เป็นหนึ่งในนักเขียนนะครับ
แต่เป็นกองบรรณาธิการ
เขียนพวกคอลัมน์สั้นๆที่คั่นบางตอน
มีปกให้เลือกถึงสี่แบบ
วางขายแล้ววันนี้ที่บูธของ A Book
รายละเอียดติดตามได้ที่ Blog ของพี่บิ๊กบุญครับ
ขอบคุณครับท่านผู้ชม