เราเจอกันอีกแล้วนะครับ
ผมว่าเราต้องมีอะไรคล้ายๆกันแน่ๆ
ผมจำได้คุณได้
บนรถไฟฟ้า
ตอนที่ผมกำลังหายใจเงียบๆพลางมองโลกวิ่งผ่านไป
คุณก็อยู่ที่นั่นด้วย
ในร้านอาหารที่ผมทานเมื่อสองวันก่อน
บนโต๊ะมีเพียงจานของผม
เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไม่มีใคร
คนมากมายนั่งอยู่ในร้าน
แต่เราไม่รู้จักกัน
ในโรงหนังวันนั้น
ช่วงเวลาที่เงียบเหงาที่สุดในโรงหนัง
คนบนจอกำลังจำลองชีวิตมากมายให้ได้ชม
ผมนั่งมองเพดาน นึกภาพตัวเองวิ่งอยู่ในโลกที่ตีลังกากลับหัว
คุณนั่งอยู่ถัดจากผมไปไม่กี่แถว
ผมจำคุณได้
ตรงริมถนนไม่กี่วันที่ผ่านมา
ย่างเท้าของผมเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจ
เพราะผมไม่ต้องนับจังหวะเท้าของใคร
นึกถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านมา
คุณอาจไม่ทันสังเกตว่าเดินสวนกับผมไป
แต่ผมจำคุณได้ดี
เราเจอกันบ่อยนะครับ
คุณเองก็ชอบอยู่คนเดียว
เราคงมีอะไรคล้ายๆกัน
เราหายใจในโลกแบบเดียวกัน
ผมรู้สึกว่าเราอยู่ใกล้กันเหลือเกิน
แต่ทำไมเราไม่เคย
ไม่เคยได้พบกันเลย
