ผมนี่แย่จริงๆ
เพิ่งจะทราบวันนี้เอง
ว่าExteenมีอายุ4ปีแล้ว

เก่งมากครับ แชมป์กับต่าย
มาถึงตรงนี้ได้แล้วนะ
เหนื่อยมั้ยครับ
แต่ที่เหนื่อยมาทั้งหมด
มันโคตรประสบความสำเร็จเลยนะ
ลองพักนิดนึงแล้วมองดูโลกที่นายสองคนสร้างขึ้นมาสิ
โคตรเยี่ยมเลยรู้มั้ย

เลข 4 เป็นเลขที่ดีนะครับ
ผมเคยอ่านใน A Dom เล่มแรก
มีคอลัมน์ที่กล่าวถึงคุณลักษณะอันพิเศษสุด
ของเลขสี่เอาไว้มากมาย
สำหรับผม
สี่ เป็นเลขที่มีสัญลักษณ์ทางอารบิกสวยที่สุด
ในจำนวนทั้งหมดสิบตัว
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9

สี่ปีของExteenผมเองก็ไม่ได้อยู่มาแต่แรกเกิด
เพิ่งจะเข้ามาตอนช่วงที่เริ่มมีคนบ้างแล้ว
ตอนแรกไม่เคยคิดจะเขียนบล็อกด้วยซ้ำ
แต่พอสมัครไป ทำไมขยันลืมตายขนาดนั้นก็ไม่รู้

แล้วก็ไม่รู้เพราะอะไร
ผมถึงได้รู้สึกสนิทสนมกับคนแถวนี้เร็วเหลือเกิน
จำได้ว่าไม่ทันไร
หลังจากไปร้องเพลงด้วยกันไม่กี่ครั้งก็ได้ไปทะเลกันแล้ว
ที่นี่ทำให้ได้เจอและได้สัมผัส
ทั้งคน ประสบการณ์และสถานที่แปลกใหม่
ล้วนเป็นความทรงจำแสนดี
ล้วนเป็นวันเวลาหอมหวาน
ล้วนเป็นแรงบันดาลใจในชีวิต

คงมีอีกหลายคน
ที่ได้พบ ได้เจอ
สิ่งที่ดีสำหรับตัวเอง
ได้ค้นหา ได้ค้นพบ
ที่นี่อาจมีสิ่งเหล่านั้นอยู่
หรือไม่ก็ตาม

สี่ปีแล้วนะครับ
ขอให้มีความสุข
และเจริญอาหารครับ
Exteen

ช่วงนี้อัพบ่อยนะครับ
ไม่ได้แปลว่าว่างขึ้น
แต่เพราะขี้เกียจทำงานมากขึ้น

ก็ไม่ได้ถึงกับอู้งานอะไรหรอกนะครับ
จนถึงเมื่อครู่ผมก็ยังนั่งทำงานอยู่เลย
แต่ช่วงนี้เหมือนผมรู้สึกเหนื่อยหน่าย
เบื่อกับสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่
เวลาคิดโปรเจ็คท์หนังสือใหม่ๆขึ้นมาที
มันก็เลิศหรูอลังการ
แต่ก็แค่ในความคิด
เอาเข้าจริงพอลงมือทำ
ผมมักเกิดหมดแรงบันดาลใจไปดื้อๆ

นี่แรงบันดาลใจของผมมันหายไปไหนหมดแล้วครับเนี่ย
ตอนนี้จุดมุ่งหมายในการทำงานของผมคือเงินรึเปล่า
นี่ผมกำลังเอาวัตถุมากดดันให้ตัวเองทำงานรึเปล่า
ผมเคยสร้างสรรค์ผลงานเพื่อให้คนมาชื่นชม
เคยทำสิ่งต่างๆเพื่อโชว์ว่าตัวเองทำได้
แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปรึเปล่า

แค่อ่านBlogตอนเก่าๆสมัยก่อนๆ
วิธีการเขียนก็ต่างจากตอนนี้จัง
หรือแม้แต่หยิบเพลงเก่าๆที่เคยแต่งไว้
ให้เพื่อนๆที่กำลังอินเลิฟหรืออกหัก
ก็รู้สึกมีชีวิตชีวามากกว่าเพลงที่แต่งช่วงนี้
ให้กลับไปทำอย่างเดิมก็เหมือนลืมไปแล้วว่าทำยังไง
ตอนเขียนหนังสือเล่มแรกผมเคยทำยังไงนะ

แอนนาแอนด์เดอะเน็ท
ผมทุ่มเทไอเดีย มุก กลวิธี
เรียบเรียงทุกอย่างเข้าด้วยกันโดยใช้เวลาแค่ไม่นาน
ภูมิใจกับมันอย่างที่สุด
แม้ตัวหนังสือเมื่อวางขายแล้วจะไปได้ไม่ไกลนัก
ด้วยเหตุผลใดก็ตาม
แต่ก็ยังคงเป็นงานที่ผมภูมิใจที่สุด
ยิ่งกว่าเรื่องหลังๆที่ดังกว่ามาก

คอลัมน์ย่อยๆที่เขียนลงในABC
ซึ่งเมื่อเป็นงานเขียนของ A Book
ผมเองก็ตั้งใจกับมันเต็มที่
พอลองเอามาอ่านดูอีกทีแล้ว
ผมกลับรู้สึกว่ามันไม่โอเค
ยิ่งเทียบกับงานเก่าๆในBlogที่เคยเขียน
ผมก็รู้สึกถึงความจืดชืดของทั้งภาษาและลีลา

ผมเคยมั่นใจกับสิ่งที่ทำมาก
ตอนนี้ความมั่นใจหายไปพร้อมแรงบันดาลใจ
งานของผมจึงล่าช้าสุดขีด
รู้สึกเหมือนยิ่งทำ ยิ่งตั้งใจ มันก็ยิ่งว่างเปล่า
ผมขอสารภาพเลยนะครับ
หลายวันมานี้เปิดwordค้างไว้แล้วไม่ได้เขียนอะไรเลย
จับดินสอจะวาดภาพ แต่ก็ทำได้แค่ลากเส้นเรื่อยเปื่อย

มันคงตันจริงๆนะครับเนี่ย
ผมคงต้องพยายามหาสิ่งใหม่ๆเข้าตัวให้มากกว่านี้
อารมณ์แบบนี้คงเป็นอยู่ไม่นาน

แล้วผมจะรีบหายครับ
อย่าเพิ่งเบื่อกับการรอดูงานของผมนะ

คาสบา จิตรกรชราเขียนไว้เมื่อศตวรรษที่ 19
ว่าความทรงจำคือจักรวาลอีกแห่งหนึ่ง
ที่อยู่ในหัวใจ

จักรวาลนั้นจะหายไปที่ไหนสักแห่ง
พร้อมกับคนผู้นั้นเมื่อเขาตาย

ผมอ่านเจอประโยคนี้
ใน กาแล็คซี่เอ็กซ์เพรส 999
การ์ตูนวิทยาศาสตร์ปรัชญาชั้นเลิศ
ของนักเขียนชั้นครูอย่าง มัทสึโมโตะ เรจิ

ความรักคือความทรงจำประเภทหนึ่ง
เป็นความทรงจำที่มีกลิ่นหอมหวาน
เป็นจักรวาลที่แสนสุข
แม้บางครั้งจักรวาลนั้นอาจสั่นสะเทือน
เมื่อความรักพังทลาย
แต่ที่สุดแล้วมันไม่เคยหายไปไหน
ยังคงอยู่ เฉกเช่นเดียวกับความทรงจำ
แม้จะถูกลืมเลือนไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยหายไป

คาสบายังกล่าวต่อไปอีกว่า
อย่าว่าแต่จะแตะต้อง
แม้แค่มองก็ไม่มีใครสามารถทำได้

เพราะมันเป็นจักรวาลของคนผู้นั้น
เพียงผู้เดียว